The_Blue-Nowhere

ขอโทษนะ

เค้าก็ไม่รู้เค้าเป็นอะไร

เป็นบ้าไปแล้วมั้ง

ร้องไห้บ่อยๆ

เบื่อด้วยมั้ง

เรื่องเรียนอะไรเงี้ย

ไหนจะไปค่ายอีก

เหนื่อยกับชีวิต

เหมือนมันไม่ใช่ตัวเค้า

ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่

รู้สึกว่าเศร้ามาก

แต่ก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร

คิดนั่นคิดนี่ตลอด

ไม่อยากไปเรียนเลย

ไม่อยากทำอะไรแล้ว

แม้แต่คนในบ้านนี้ยังไม่อยากเจอ

ไม่รู้สิ

ห้ามนั่นห้ามนี่

ทำอะไรนิดๆหน่อยก็ว่าเสียงดังแล้ว

พูดไม่เพราะด้วย

ไม่รู้ว่าน้องเค้า

มาอยู่บ้านนี้บ่อยๆ

จะเป็นผู้เป็นคนมั้ย

ความจริงเค้าก็อยู่แต่เล็กจนโตแหละ

เค้าถึงเป็นแบบนี้ไง

สุขภาพจิตแย่

แม่ก็อยากให้มาจัง

ลูกคุณรู้สึกยังไง

คุณไม่เคยคิดเลยเหรอ

เค้าจะมีความสุขมั้ย

เลี้ยงแบบผิดๆ

อยากให้อยู่กับครอบครัวจะได้อบอุ่น

ครอบครัวนี้เป็นยังไง

เวลาด่าเค้ากับน้องเค้า

พอป๊ากับแม่มาก็ทำดีอ่ะดิ่

อาภาษาอะไร

ทำดีแล้วมาทวงบุญคุณเนี่ยนะ

ต่อหน้าแม่ก็…

เดี๋ยวจะจัดการให้

ต่อหน้าเค้าก็..

ถ้าไม่มีกูมึงจะมานั่งอยู่ตรงนี้มั้ย

อย่าพึ่งพูดไปหน่อยเลย

มึงยังไม่มีเท่ากู

ใครอยากจะอยู่ด้วยวะ

เค้าควรจะกลับบ้านดีมั้ย

ขาดเรียนอุ๊ซัก5วัน

ก็เหลือแค่พันธะโควาเลนต์

แต่ถ้ากลับบ้าน

เราคงจะคงจะคุยกันไม่ได้

คงได้แต่ส่งข้อความ

จะได้มั้ยล่ะ

เค้าเหนื่อยมากๆเลยนะ

ถ้าจะมีใครก็มีเลยนะ

เค้าเหนื่อยแล้วล่ะ

บอกเค้าด้วยนะ

ถ้าถามว่ารักตัวเองมั้ย

เค้ารักยิ่งกว่าตัวเค้าอีก

ถ้าทำอะไรแล้วมีความสุขก็ทำเถอะ

พี่ภัทรดีกว่าเค้าเยอะ